De energieweegschaal

Corina Benschop werkt als ouderenadviseur bij Palet in de gemeente Zoetermeer. Zij krijgt in haar werk vaak te maken met mantelzorgers, omdat die een grote rol spelen in het leven van haar cliënten.

Als ouderenadviseur ben ik er ook voor de mantelzorger. Mijn vragen zetten ze soms flink aan het denken. Ik kom in het leven van senioren van 55 jaar en ouder met een hulpvraag. Regelmatig gaat het om mensen met dementie. Het hele ‘systeem’ om zo iemand heen zal dan aan tafel moeten komen voor een gesprek. Eenmaal aan tafel bespreken we samen hoe het gaat. De mantelzorger is een sleutelfiguur daarbij en vaak is dat de partner. Bij dementie is het duidelijk: de zorg zal intensiever worden. Het beroep dat op de mantelzorger gedaan wordt zal groter worden. En vaak voelen juist die meest nabije mantelzorgers een schroom om de kinderen, buren en vrienden mee te nemen in het proces.

Ik heb dit laatst nog meegemaakt met een meneer die lijdt aan dementie. Dat ik de juiste vragen stelde aan zijn vrouw, hielp om een open gesprek te laten ontstaan. Een gesprek waarbij in dit geval de kinderen, hele nieuwe inzichten kregen. Het bleek dat mevrouw dagelijks aan het eind van de ochtend al helemaal geen energie meer over had. Het toedienen van de medicatie bij haar man verliep zeer moeizaam, en daar begon de dag al mee. Het kon uren duren. Dan vraag ik door naar wat haar nog meer energie kost. En vervolgens ook wat haar nou energie zou geven, wat haar lucht zou geven. En daar zit vaak de oplossing. Samen bekijken we de realistische mogelijkheden, wegen die af en starten de weg naar realisatie.

Wat brengt die balans?

Dat kan voor iedereen heel anders zijn. Deze mevrouw mistte het contact met vriendinnen. Daar laadde ze van op. Een ander kan al opladen van een goed gesprek met mij, om van het gepieker los te komen. Maar voor haar was een praktische oplossing nodig. De kinderen kwamen met een heel mooi idee: ze schaffen een duofiets aan, waarop ze om en om iedere week een grote fietstocht met hun vader kunnen maken. Zo hebben zij ook ‘quality time’ met hun vader en in die tijd kan mevrouw dan iets doen waar zij van oplaadt, zoals afspreken met vriendinnen. Ze benut deze tijd expliciet niet voor afspraken met de dokter of het doen van boodschappen, want daar gaat dat energielevel niet van omhoog. En juist dat is waar we voor willen zorgen.

Mensen denken vaak dat ze geen hulp mogen vragen, dat het een zwaktebod is. Daardoor komt de hulp vaak als de emmer al lang overgelopen is. Maar juist in het begin, als de mantelzorg net gestart is, is het een enorme overgang voor iemand die voorheen een hele andere rol had bij degene waar ze voor zorgen. Er ligt voor ons een uitdaging om mensen op dat moment al in het vizier te hebben en ze bewust te maken van het belang van balans in hun energie en in hun leven.

Het zijn mooie ambities, maar ik heb wel vrees voor de toekomst. Want de potjes waar mantelzorgerondersteuning uit betaald wordt slinken. Daarom wordt veel aangeboden in collectieve vorm. Bijeenkomsten zijn heel waardevol, maar iedereen kampt met zijn of haar unieke problemen in die specifieke situatie. Het zou zo mooi zijn wanneer we meer mensen kunnen inzetten op het ondersteunen van die individuele mantelzorgers, die alleen maar toenemen in aantal. Ze hebben onze persoonlijke steun nodig om het vol te houden. En juist dankzij de ondersteuning van de de mantelzorger kan die in balans blijven en kan de zorg ontlast worden.

Deel dit artikel
In voor mantelzorg © 2021. Alle rechten voorbehouden